Voor jou

pexels-photo-432722

Ik kwam haar drie maanden geleden tegen op straat. Ze zat aan de kant van de weg op haar rollator en ik sprak haar aan. Gewoon, hoe het met haar ging. Het mondde uit op een gesprek over haar leven en ik ontdekte dat ze docente beeldende kunst is geweest, maar eigenlijk het gelukkigst wordt van piano spelen. Mocht ze alleen niet van haar moeder, pianiste worden.

Vrijdagochtend heb ik haar opgezocht in het bejaardentehuis in Rosmalen, bij ’s-Hertogenbosch  – waar ik sinds twee weken woon.

Haar habitat bestaat uit drie kamertjes. Een keuken annex woonkamer met uitzicht op de bossen, een slaapkamer met bed en piano en een ruime badkamer. Ze zit in de grote leunstoel voor het raam en ze kan zich me niet herinneren. Ik vertel haar over onze ontmoeting van afgelopen zomer en hoe ze haar naam en adres voor mij op een briefje schreef, opdat ik eens langs zou kunnen komen om met haar te spelen en te zingen. En daar was ik. Vragend, doch glimlachend keek ze me aan en de verpleegster die bij ons stond liet haar armen vol kippenvel zien. Ze vertelde Willeke dat ze het zo mooi voor haar vond dat er iemand voor haar was om met haar muziek te maken.

De verpleegster hielp Willeke naar de piano en haalde een kop thee voor mij. Willeke rommelde wat tussen de stapels vergeelde sonates en begon wat van Chopin te spelen. Prachtig.

Ik legde mijn rugzak op de kleurrijke bedsprei en haalde er de meegebrachte bladmuziek uit: twee musicalnummers die ik voor mijn kleinkunstopleiding ingestudeerd had. Ik zette de partituren voor haar neer en ze zette in. Ik zong en zij begeleidde. Af en toe zei ze dat ik wat harder mocht zingen en ik zette dan mijn schroom opzij.

Ze kreeg door in welk tempo ik het gespeeld wilde hebben en gaf aan dat ze er de komende tijd op zou repeteren.

Voor ik weer naar huis ging ben ik op haar plek gekropen en heb ik voor haar gespeeld. In de slaapkamer zong ik Als de liefde niet bestond van Toon Hermans en The Rose. Toen de laatste tonen klonken keek ik naast me. Ontroerd zat ze op haar rollator. Ze was even stil en vertelde me toen dat dit de eerste keer was dat iemand op haar eigen piano zo voor haar speelde en zong.

Ik knikte, omdat ik het me kon voorstellen.

(…)

Aanvankelijk verschenen in Rond Haaksbergen.

Geef een reactie