Jij mag bij mij

pexels-photo

Ik zat net in de trein toen ik ineens een bekend geluid achter mij hoorde. Ik keek op van mijn boek om meer geconcentreerd te kunnen luisteren, hoorde niks meer en las weer verder. Loos alarm. Nog geen minuut later hoorde ik het geluid weer. Deze keer checkte ik via de weerspiegeling in de ruit of ik kon zien waar het geluid vandaan kwam. En jawel, ik had het toch goed gehoord.

Zonder er echt over na te denken klapte ik mijn boek dicht, draaide mijn hoofd het gangpad in en richtte mij tot de jonge vrouw die achter me zat. Ik vroeg of het met haar ging. Met rode ogen en natte wangen keek ze me aan en antwoordde snikkend: ja hoor.

De moeder Theresa in mij bespeurde de tegenstrijdigheid en ik vroeg of ik iets voor haar kon doen. Ze schudde schuchter haar hoofd, maar toen ik voorstelde om naast haar te komen zitten, schoof ze een plek op en ik plofte naast haar neer.

Sarah had die middag auditie gedaan voor de toneelschool in Arnhem en was afgewezen. Gelijk bij de eerste ronde eruit. En van alle dagen in het jaar was het nou precies vandaag ook nog eens haar verjaardag. Sjongejongejonge mooie klote, dacht ik. Ze was nu onderweg naar Oldenzaal, op weg naar haar zus en diens vriend om daar carnaval te vieren. Flink zuipen om het verdriet weg te drinken. Ik had en heb over dit fenomeen een duidelijke mening, maar in dit geval liet ik deze maar even achterwege. Zou ook enigszins hypocriet zijn.

Ik kreeg intussen het idee dat het haar opluchtte om haar verhaal te doen, want ze begon langzaamaan wat te glimlachen. Ze was verrast toen ze hoorde dat ik een theateropleiding volgde en we praatten wat over onze gedeelde passie. Ik gaf haar wat tips en zij pakte enthousiast haar aantekeningenboekje om ze neer te pennen.

Zo vervolgden we onze reis en middenin een geanimeerd gesprek reden we station Hengelo binnen. Ik zei dat ik er hier uit moest en zij beantwoordde dit met een dikke knuffel. Ze keek me lachend aan en bedankte me. Ik stond op, brabbelde een graag gedaan en met een warme gloed van binnen stapte ik de trein uit. Toen ik de stationshal inliep realiseerde ik me hoe goed het voelt om iemand te kunnen helpen. Gewoon door wat vragen te stellen en te luisteren. Gewoon door wat vriendelijkheid.

Volgens mij is iedereen daartoe in staat. Volgens mij zat die hele trein vol met moeder Theresa’s. Alleen deze keer was ik het die er voor Sarah mocht zijn.

(…)

Aanvankelijk verschenen in Rond Haaksbergen.

2 reacties op “Jij mag bij mij”

Geef een reactie