Een oude kennis

adult-analog-camera-bald-936019(1)

Ik heb met hem afgesproken in een café naast het centraal station. We hadden elkaar zo’n twee jaar niet gezien en toen hij vorige week met het voorstel kwam elkaar weer te ontmoeten, stemde ik in. De stralende man van bijna 60 en ik.

We kennen elkaar al jaren. Van toen ik met vriendinnen de hoofden van jongens gek maakte in de kroegen en hij daar als een vaderfiguur met een glaasje fris aan de bar stond. Altijd een hartelijke begroeting, even bijpraten en dan scheidden onze wegen weer; en nu gaat het net zo.

John heeft een goedlopend eigen bedrijf, drie volwassen kinderen van plusminus mijn leeftijd en een vrouw die net als ik Ellen heet. Hij licht me trots in over zijn kersverse kleinkind, over de fusie van de Taekwondo vereniging waar hij voorzitter is en hij praat over de roman die hij heeft geschreven. Verder weidt hij uit over de belangenvereniging waar hij tevens voorzitter van is, over de twee landelijke commissies waar hij inzit en hoe hij nog altijd twee of drie keer per week de kroeg induikt. Ik kan het niet helpen, maar terwijl hij praat, bekruipt mij een benauwend gevoel. Hoe in Gods vredesnaam is dit alles mogelijk zonder in te storten? Ik zou levend sterven van de drukte.

Oh ja, John slaapt ook nog eens maar vijf uur per nacht.

Hij vraagt me dan of ik de chakra’s ken en die ken ik: het zijn energiecentra in je lichaam. Elke ochtend tijdens het douchen brengt hij ze in balans door ze met zijn verbeelding één voor één af te gaan. Daarnaast spreekt hij affirmaties uit als ik ben sterker dan angst en ik laat mij niet leiden door angst, terwijl hij met zijn vingers onder zijn ogen tikt en hij legt me uit hoe het lichaam dan geactiveerd wordt, samen met het vertrouwen. Ik vind het een beetje apart, maar vooral rete-interessant.

Dan noemt hij de meditatie waarbij je één voor één alle spieren in je lichaam aanspant en ontspant. Hij vertelt dat hij dit elke avond voor het slapengaan doet en hoezeer het hem tot rust brengt. In die ontspanning neemt hij de problemen van de dag door, maakt actieplannen om ze op te lossen en dan gaat hij slapen.

Sjongejonge. Ik geef aan dat ik het heel goed vind klinken. Toch ben ik ook verbaasd, want ik had dit nooit achter deze nuchtere zakenman gezocht. Die Johnnemans toch.

In gedachten kijk ik het café rond en ik vraag me af hoeveel mensen hier nog meer bezig zijn. Hoeveel mensen er nog meer bezig zijn met meditatie of met andere vormen van spiritualiteit, waarvan ik dat absoluut niet zou vermoeden. Misschien die kritisch kijkende vrouw met krullend rood haar ook wel, of die forsgebouwde man aan de bar die er uitziet alsof hij Henk heet. Wellicht doet hij elke ochtend een zonnegroet op het hoogpolige tapijt in zijn woonkamer om later die dag fit op zijn functioneringsgesprek te kunnen verschijnen. Ik vermoed van niet hè, maar mijn vermoeden klopt niet altijd.

Als John en ik elkaar een afscheidsknuffel geven, bedank ik hem voor het boeiende gesprek. Weet ik toch maar weer wat die fitte vent van bijna 60 staande houdt. Hij geeft me een klap op mijn schouder en zegt: ‘het ga je goed, El.’ En met die woorden en een lading vertrouwen verlaat ik het café en stap ik de rest van mijn leven in.

De eerste versie van deze column is verschenen in Rond Haaksbergen.

Geef een reactie