Senegalees voor tuinslang

cheerful-club-concert-2143Vorige week kwam ik een jonge vrouw tegen in de Jumbo die me een opmerkelijk verhaal vertelde over haar oom Geert uit Heerhugowaard. Geert zit in de discoballenbusiness en is daarmee befaamd in heel Heerhugowaard en omstreken. En in Nigeria.

Dat zit zo: in de jaren ’70 was Geert op wandelvakantie in het deltagebied van Nigeria. Het is de plek waar de rivier de Niger de Atlantische Oceaan instroomt. Tegenwoordig is dat een dichtbevolkt gebied waar veel palmolie wordt geproduceerd, maar toen was het nog een gezellige vakantiebestemming voor jong en oud; een beetje zoals Haaksbergen.

Geert was daar op een ochtend lekker aan het wandelen en dacht na over de zin van het leven, zoals hij elke dag deed. Hij dacht aan zijn oudtante Trui die geen gelegenheid voorbij liet gaan om tegen hem te zeggen: het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht, jongen. Hij keek naar de strakblauwe hemel boven hem om die gedachte te laten bezinken, tot hij plots opschrok van een geluid beneden hem.

Hij had niet door dat hij zijn gedachte hardop had uitgesproken, precies op het moment dat hij langs Antje liep. Antje was bermbloemen aan het plukken en een praktisch ingesteld mens. Toen ze de gespierde kuiten van Geert zag, twijfelde ze niet en zei: ‘héé, biertje?”

Tien minuten later zaten Geert en Antje samen op een terras met een idyllisch uitzicht over de rivier en wat boerderijen. Ze zaten aan een lentebokbier en Geert voelde zich wat ongemakkelijk zo in het gezelschap van een knappe assertieve vrouw. Een boer was in zijn tuin chrysanten water aan het geven en dat was aanleiding voor Antje om te vertellen dat het woord Nigeria afstamt van ‘t Oud-Ghanese woord Nigalèlè, wat in het Senegalees weer tuinslang betekent.

Tot op de dag van vandaag weet hij niet of het puur die opmerking was, of dat er iets anders meespeelde, zoals de anonimiteit die een nieuwe plaats biedt of een extra setje van oudtante Trui daarboven, maar Geert voelde ineens alle spanning van zich afglijden en hij begon te bulderen van het lachen. Hij moest zo lachen dat hij met zijn stoel achterover in de rieten beplanting viel. Hij lachte zelfs zo hard dat er in het dorp verderop een zoekactie werd georganiseerd naar een vermeende kwade bosgeest.

Nu was het Antje die zich ongemakkelijk voelde. De tranen stroomden nog over de wangen van Geert toen hij uitriep dat hij dit plezier zo gemist had.

De jonge vrouw in de Jumbo vertelde dat hij samen met Antje een plezierfabriek is begonnen, zoals hij dat noemde. Een discoballenbedrijf waarbij Antje zorgde voor de grondstoffen en productie vanuit Nigeria en Geert deed in Heerhugowaard de handel. Door hun gebundelde krachten breidde het bedrijf uit en verspreidden ze tot hun pensioen licht en plezier in Heerhugowaard en omstreken, en in Nigeria.

Een eerdere versie van deze column is verschenen in Rond Haaksbergen.

Geef een reactie