Hooghartigheid

wayang-puppet-1418692

Ik dacht dat ik er wel boven zou kunnen staan, maar het lukt me niet.

Met mijn vriend bezoek ik een theatervoorstelling in Amsterdam. Een vier uur durend spektakel van het Belgische genootschap FC Bergman. Een must-see volgens een aantal vrienden en daarom reizen we op een zondagmiddag af naar onze hoofdstad. De voormalige centrale markthal is het decor en samen met de ruim duizend andere bezoekers verzamelen we voor de ingangen.

Als de deuren opengaan wordt het geroezemoes wat luider en bewegen twee stromen mensen zich langzaam door de grote poorten naar binnen. In het geschuifel draait voor mij een vrouw van middelbare leeftijd zich om en haar blik kruist de mijne. Ik deins niet vaak terug voor een beetje interactie en ook nu niet. ‘Nou, benieuwd wat ons te wachten staat!’ zeg ik vriendelijk. Ze antwoordt met een beleefde glimlach en ik vraag haar of ze al vaker naar een voorstelling van FC Bergman is geweest. De vrouw kijkt haar echtgenoot even aan en zegt me dan dat ze het er zojuist over hadden gehad en dat ze welgeteld één voorstelling van de groep hadden gemist. ‘Als we horen dat ze in de buurt spelen, dan kopen we blindelings een kaartje.’

Haar blik gaat dan van mij naar mijn vriend en weer terug en ik kan niet helemaal peilen wat ze denkt. ‘En jullie?’ vraagt ze. Ik zeg verheugd dat het onze eerste keer is en dan gaat alles ineens heel snel. Nog voor ik de kans krijg om mijn zin te vervolgen, zie ik haar gezichtsuitdrukking omslaan van een soort vertwijfeling naar de meest pure vorm van hooghartigheid en hoor ik haar zeggen ‘dacht ik al.’

Ze draait zich resoluut om en in haar mantelpak met goudkleurige sneakers loopt ze haar man achterna de zaal in. Mij laat ze beduusd achter. Een medewerker controleert onze kaartjes en in de zoektocht naar onze zitplaatsen zeg ik tegen mijn vriend dat we dit moment moeten koesteren. Hoe bijzonder is het om in het wild zomaar de reïncarnatie van Cruella de Vil tegen het lijf te lopen.

De voorstelling is daadwerkelijk een spektakel en gaat over het kapitalistische systeem waarin we leven. Over hoe we het contact met ons gevoel kwijtraken, net als onze dromen, in een samenleving waarin vrijwel alles draait om geld. Het enige wat schijnbaar echt waarde heeft.

Maandagochtend word ik wakker en mijn vriend schiet in de lach als hij hoort hoe de vrouw van gisteren mij nog steeds bezighoudt. ‘Dit geeft aan dat ook jij nog in die poppenkast van status en macht gelooft, Ellen. Notabene de wereld die FC Bergman schetst.’ Hij spoort me aan om er boven te gaan staan en ik wil het heel graag, maar het lukt me niet.

Ik kan het niet verkroppen dat er mensen bestaan die zo op anderen neerkijken.

Deze column is eerder gepubliceerd in weekblad Rond Haaksbergen.

 

Geef een reactie