She comes er wel

20180828_IGNB_LiekevandenOord_1217_0437_HRHet is een vrij onwerkelijk gevoel en toch is het echt waar. Ik heb mijn plek gevonden.

Kijk, aan het einde van dit kalenderjaar word ik 27. Oud-klasgenoten werken al jaren, wonen samen en enkelen hebben hun eerste kinderen al. Ik niet. Ik heb vanaf mijn achttiende verschillende dingen gestudeerd, verschillende baantjes gehad, op verschillende plekken gewoond, in het buitenland mijn heil gezocht en er bekruipt mij vaak het gevoel dat ik wat apart ben. Of zoals mijn schoonmoeder dat zegt: bijzónder. De ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ meetlat, lijkt niet echt de meest gunstigste meetlat voor mij te zijn.

Dat gevoel van er niet helemaal bij horen is een resultaat van niet helemaal op de juiste plek zitten. Als het lelijke jonge eendje van het gelijknamige sprookje een kreet zou mogen slaken van herkenning, dan zou hij dat doen denk ik.

Een maand geleden nam ik deel aan een evenement waar sociale innovatie centraal stond. In een team heb ik gewerkt aan een vraagstuk rondom de energietransitie voor mensen met een smalle beurs. Een mond vol, ik ga het proberen uit te leggen. Huishoudens moeten op den duur van het gas af, fossiele brandstoffen worden steeds duurder en als er niks gebeurt dan worden met name de mensen die niet veel te besteden hebben hiervan de dupe; de mensen die niet de financiële ruimte hebben om zonnepanelen op hun dak te leggen, hun huis volledig te laten isoleren en een elektrisch kookstel aan te schaffen.

Nou schijnt de overheid hier van alles voor bedacht te hebben (echt, ze doen ook goede dingen), maar ze stuit op een probleem: ze kan de doelgroep niet vinden. Nou en geloof het of niet, ik heb er zo van genoten om met dit vraagstuk aan de gang te gaan. Om diepe en vaak ook persoonlijke gesprekken te voeren met mensen; om in speeches de noodzaak van dit project over te brengen en om samen te werken met gelijkgestemden in een knoepers hecht team. Het was alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen.

En nu gaat deze vrouw dus aan het werk. Althans, dat is het plan. In ieder geval komen prille samenwoongesprekken met mijn vriend al op gang. Alleen kinderen, tja. Daar wachten we nog even mee.

Deze column verscheen eerder in  Rond Haaksbergen.
Wil je reageren op de column? Hartstikke mooi man, dat kan hieronder.

2 reacties op “She comes er wel”

Geef een reactie