Ik kom terug

20180904_IGNB_LiekevandenOord_0922_9905_HR.jpg

Foto: Lieke van den Oord

De gekkigheid is de wereld nog niet uit. Ik verhuis begin december terug naar de metropool van het Oosten: St.-Isidorushoeve. Ik ga weer in Twente wonen. De beslissing hing al een paar maanden in de lucht, maar ik moest eerst nog ergens overheen stappen.

In mijn hoofd zat ergens het beeld van Ellen Temmink de zelfstandige, onafhankelijke vrouw die zich overal ter wereld redt. Om weer terug te gaan naar je geboortegrond, doet dat dan geen afbreuk hieraan? Geeft dit niet aan dat je eigenlijk niet zonder familie en vrienden kunt? Nou, dat doet het. Want het is misschien ergens wel Ellen Temmink de zelfstandige, onafhankelijke vrouw die zich overal ter wereld redt, maar wel het liefst dichtbij familie en vrienden. En daarbij nog het allerliefst dichtbij vriend.

Potverdikkie, die liefde hè. Mijn vriend riep al máánden: Ellen kom terug. Vanuit het keukenraam, en maar roepen die man. Nee zonder grappen, vooral aan de telefoon. Hij belde dan vanuit Oele (ook al zo’n metropool) naar Den Bosch, waar ik op de bank bijkwam van mijn werkdag in het verzorgingstehuis. ‘Ja maar El, dat werk kun je ook gewoon hier doen en je doet toch geen studie meer daar, dus dan kun je toch net zo goed hier wonen en dan zijn we ook dichter bij elkaar, dus dan kunnen we makkelijker afspreken.’ Daar ging ik tegenin. ‘Ja maar, ik heb hier nog mijn leven en ik heb hier nog dat project lopen over sociale innovatie en ik ga toch ook niet weer bij mijn ouders wonen en wat zit je me eigenlijk van alles op te dringen! We zien elkaar toch genoeg en ik vind het niet leuk dat je me zo pusht.’ Zo’n gesprek, zeg maar.

Het bleek een kwestie van tijd. Afgelopen maand zag ik in dat – ik haal diep adem – mijn vriend gelijk had. Ik ga mijn leven opbouwen in Twente. Ik ga maatschappelijk ondernemen (hierover later meer) en ben daarnaast op zoek naar een HR-baan in loondienst. Wederom een kwestie van tijd.

Je had me dit alles een jaar geleden niet wijs kunnen maken en al helemaal niet toen ik op mijn 18e uit huis ging om te studeren. Oh oh oh, dat die Ellen Temmink nog eens zou terugkeren…

 

Deze column verscheen eerder in Rond Haaksbergen.

Geef een reactie