Telefoongesprek van afgelopen maandag na de afwas

DSC00046

“Je bent veranderd de afgelopen vijf maanden”, zegt mijn vriendin tegen me. Ze is mijn beste vriendin en kent me behoorlijk goed. Het zet me aan het denken.

“Hoe ben ik dan veranderd?” vraag ik haar.

“Je bent oppervlakkiger geworden.”

Zij is even stil en ik laat het even op mij inwerken.

“Je bent oppervlakkiger in de zin van, vroeger hadden we veel vaker diepe gesprekken met elkaar. Dan vroeg je door en dan kwamen we tot allemaal ontdekkingen over onszelf en over anderen. Dat is nu niet meer zo.”

Het overdondert me ergens en ergens ook helemaal niet.

Ze gaat door: “Sinds je aan het werk bent, heb je dat. Het is alsof je een deel van jezelf onderdrukt.”

Mijn moeder maakte een compliment na mijn eerste paar werkdagen. Ze vond dat ik volwassen was geworden. Dat ik anders liep, niet meer als meisje, maar als vrouw. Aan die woorden moet ik nu denken.

“Ergens word ik er rustig van dat je dat zegt en ergens ook helemaal niet”, zeg ik dan. “Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook merk dat ik anders ben. Ik zit in een andere modus dan voordat ik werkte. Alleen ik ben niet bewust iets aan het onderdrukken.”

“Nee, nee, dat zeg ik ook niet!” zegt mijn vriendin.

Volgens mij is ze bang dat ik haar verkeerd begrijp.

“Nee, nee, dat snap ik!” zeg ik snel. “Ik ben blij dat je het aangeeft.”

Ik neem even de tijd om na te denken.

Dan zeg ik: “Als ik alles op een rij zet, dan haal ik uit jouw woorden dat ik mijn diepgang aan het onderdrukken ben.”

“Ja”, zegt ze. “Diepgang en een stuk van je gevoelsleven. Of ja, misschien is dat gevoelsleven wel wat ik bedoel met diepgang.”

“Volgens mij ben ik onverschilliger geworden”, zeg ik. “Ik ben soms zelfs bang dat ik te onverschillig ben. Dat ik het allemaal ‘wel prima’ vind. Dat ik niet ga voor wat ik echt wil.”

Mijn vriendin zegt: “Ik denk dat daar een kern van waarheid in zit.”

(…)

Wat hier nou mee te doen, wat hier nou mee te doen. Dat is de overpeinzing van de week. Ik denk dat ik zondag maar eens naar de kerk ga. Ik sprak vandaag nog iemand die naar de kerk gaat en dat triggerde mij wel. Ga jij nog wel eens naar de kerk? Ik nooit. Behalve in het buitenland. Dan ineens ga ik kerken bekijken. Ik ga zondag onze dorpskerk nog maar eens goed bekijken. Eens horen wat de pastoor mij over diepgang kan leren.

2 reacties op “Telefoongesprek van afgelopen maandag na de afwas”

  1. Tinie Knoef

    He mooi mens, pracht verhaal weer! Ben benieuwd wat de kerk je brengt! Ik schommel nog even verder op de ferry naar Denemarken, heb alle tijd om jouw verhaal te overdenken! Met liefdevolle 60+ kus, Tinie

Geef een reactie