Alleen gelukkig

autumn-autumn-leaves-countryside-2898231

Potjandikkie, ik huil van geluk. Het is zondagochtend en ik zit aan de grote eettafel. Vanaf mijn plek heb ik uitzicht over de weilanden.

Ik ben een weekend weg met mezelf. Omdat ik het nodig had. Ik was de afgelopen weken zo gefocust op mijn werk, op mijn verantwoordelijkheden, op mijn verplichtingen, dat ik helemaal vergeten was wat ik zelf ook alweer nodig had. Zorg goed voor jezelf, zodat je er zo goed mogelijk voor anderen kunt zijn. Dat is de manier waarop ik wil leven. En ik was wat afgedwaald. Ik merkte dat ik niet meer met plezier naar mijn werk ging. Ik merkte dat ik thuis niet de vrolijke Ellen was die ik ook ken. Toen ik huilend de vaat aan het afdrogen was, besloot ik dat het tijd werd om bij te sturen.

Een paar jaar geleden had ik het roer radicaal omgegooid en waarschijnlijk naar het buitenland vertrokken. Zo impulsief kon ik zijn. Nu besloot ik om eerst met alle betrokken partijen te praten en daarna letterlijk wat tijd en ruimte voor mezelf te zoeken.

Mijn familie, mijn vriend, mijn vrienden, mijn leidinggevende, mijn collega’s: ze reageerden lief.  Begripvol. Het leek wel alsof iedereen het beste met me voor heeft.

En vrijdagavond vertrok ik naar Giethoorn. Naar een plek tussen de weilanden in de kop van Overijssel. Zaterdagochtend heb ik uitgeslapen. Toen ben ik begonnen te lezen in een nieuw boek. Tussendoor belde ik met mijn beste vriendin en ik dronk een kop koffie met de verhuurster van het appartement. Grootse prestaties? Nee. Groots resultaat? Jazeker jazeker. Nu is het zondagochtend en ik zit aan het ontbijt. Ik neem in gedachten het weekend door en vraag me af, hoe voel ik me nu eigenlijk? En het antwoord raakt me: ik ben gelukkig.

Volgens Ellen kan het in de kleine dingetjes zitten. Even een avondje alleen, een mooi uitzicht, een gesprek met een onbekende. Wat heb jij nodig?

Een eerdere versie van de column verscheen in Rond Haaksbergen.

Geef een reactie