Ik heb niks te verbergen

7f56bdc0-3018-4b81-9b61-794d563335cf

Foto: Eric Brinkhorst

“Dag Ellen uit Sint Isidorushoeve.” Met die woorden word ik door Evert begroet. Evert is een klant van mij. Ik had nog nooit met de beste man over mijn geboorteplaats gesproken, dus deze woorden verbazen mij. “Hoe weet je dat ik uit De Hoeve kom?” vraag ik. Na een korte stilte krijg ik het antwoord: “sociale media…”

Natuurlijk. Ik had er geen moment bij stilgestaan, maar inderdaad. Je hoeft geen Sherlock Holmes te heten om te achterhalen waar ik ben opgegroeid. Nou ben ik een paar weken geleden ook nog door Twente.com geïnterviewd, dus nu staat er al helemaal veel informatie over mij online.

Het is tegenwoordig wel een dingetje. Pas op wat je online zet. Huidige of toekomstige werkgevers die van alles over je kunnen terugvinden. Oei oei oei! Ik werk bij een uitzendbureau en bij één van onze opdrachtgevers is ooit iemand niet aangenomen, omdat de manager online had gevonden dat de sollicitant speelgoedtreintjes verzamelde…

Nou kun je denken: zie je wel! Je moet echt op Facebook niet laten zien wat je allemaal doet! In plaats daarvan denk ik: Jezus Christus wat een kortzichtige gedachte van die manager. Hoe kun je nou het werkethos, de vaardigheden en talenten van iemand herleiden uit een speelgoedtreintjesverzameling? Nou: niet.

“Hoe vind je het nou dat je hele leven op sociale media staat?” Oh ja. Ondertussen sta ik ook nog in het kantoor van Evert. Goede vraag van hem. Zelf vind ik het zowel spannend (och wat mot de leu wa nich dèenk’n) als supervet. Het mooie namelijk van zichtbaar zijn, is dat er mensen met mij contact opnemen die mij een leuk mens vinden. Of interessant, of ze zijn geraakt, of nieuwsgierig geworden. En wat is er leuker dan de waardering te voelen voor wie je bent en wat je doet?

Misschien een privé-eiland voor de kust van Californië met sexy naakte mannen en superveel eten waar je niet dik van wordt? Hmm, maakt de keuze wel lastig, maar ik ga toch voor de waardering.

Volgens mij had meneer de speelgoedtreintjesverzamelaar überhaupt niet bij dat bedrijf moeten willen werken. Je wilt toch met mensen omgaan die je nemen zoals je bent?

(…)

Dit artikel is eerder verschenen in dorpsblad Rond Haaksbergen.

2 reacties op “Ik heb niks te verbergen”

Geef een reactie