De Beentjes van Sint Hildegard

adult-barefoot-blur-bridge-618916

Mijn vriend staart me om de haverklap lachend aan. We zitten in de bioscoop en kijken naar De Beentjes van Sint Hildegard. Je weet wel, die nieuwe film met Herman Finkers.

Het verhaal gaat over Jan (Herman Finkers), waarvan het leven volledig beheerst wordt door zijn vrouw Gedda. Zij vertelt hem wat hij moet doen en hoe het moet gebeuren. Het zit in de kleine dingen als “hier, jij kunt nu wel even deze rekeningen betalen” en “je doet wel een jas aan als je weggaat!”, maar het gaat de hele dag door. Jan vindt het niks, maar het lukt hem niet om er iets tegenin te brengen. Tot hij op een briljant idee komt om van haar af te komen: hij doet net alsof hij dement is.

Mijn vriend moet hierom lachen, maar dat is niet de reden waarom hij mij steeds aankijkt. Waarom dan wel? Nou… omdat het gedrag van Gedda nogal overeenkomt met mijn gedrag. Waar ik overigens nou niet per se trots op ben. Net nog, gaat mijn vriend naar zijn werk in zijn ski-jas. Zeg ik: “je kunt ook wel een keer die chique donkerblauwe jas aan doen, met die sjaal. Ik kwam ‘m afgelopen weekend tegen in je kast en hij hangt nu aan de kapstok.”

Ik hóór het mezelf zeggen. Temmink, wat heb je überhaupt in zijn kast te zoeken? Oh ja, het was een teringbende en ik was toch bezig met de was, dus heb ik het maar gelijk opgeruimd. Maar – en let op! – is dat wel jouw verantwoordelijkheid, Ellen? Nou, wat dacht je van: nee.

Waarom bemoei ik me er dan mee? Volgens mij heeft dat toch verrekte veel te maken met eigenbelang. Ik vind mijn vriend gewoon veel meer sexappeal hebben in zijn donkerblauwe jas. En ik houd van sexappeal. Ook vind ik het prettig als zijn kleding in de kast past en niet voor mijn voeten op de grond slingert. Da’s toch ook niet zo gek? Het enige wat ik zou kunnen overwegen is dat gewoon te zeggen, in plaats van te doen. Ik hoop maar dat mijn vriend de ruimte voelt om er wat tegenin te brengen als hij het er niet mee eens is. En hij morgenvroeg niet met de staafmixer een smoothie aan het maken is van rauwe eieren…

 

De eerste versie van deze column is gepubliceerd in dorpsblad Rond Haaksbergen.

2 reacties op “De Beentjes van Sint Hildegard”

Geef een reactie